కవితలు

ప్రేమాను బంధాలు నీ కోసం చెమటోడ్చి కష్టపడే తండ్రి.. నీ కోసం రక్తాన్ని పాలగా మార్చిన తల్లి.. నీతో పాటు రక్తాన్ని కలిపి పంచుకున్న అక్క, చెల్లి… వీళ్ళ ప్రేమ, అభిమానం ఎదో

ఆత్మ న్యూనత కానీకి కొరగాని పేదవాన్ని నా ఆస్తిపాస్తులు శూన్యం.. ఆకర్షించలేని నిరాకారున్ని నాకు అందం బహుదూరం … సమాధానాలు చెప్పలేని అభాగ్యున్ని నేను నిరక్షరాస్యతకు కొలమానం…. ముందడుగు వేయలేని అమాయకున్ని నా

ఎదురుచూపూలు మనసు మౌనంగా ఉండనంటోంది…!!! తనువు నీ కౌగిలిలో బంధీనౌతానంటోంది…!!! కనులు జతగాని జాడకై ఎదురుచూస్తున్నాయి…!!! పాదాలు అతగాడి వద్దకే పరుగందుకుంటానంటున్నాయి…!!! ఏ పిలుపు వినబడుతున్నా నీ పలుకే అని భ్రమించేటి నా

జీవన గమనం రచయిత: సరిత రవిప్రకాశ్ ఈ జీవన గమనంలో అన్ని పాత్రలు ఆ దేవుడు గీసిన చిత్రాలే అందులో కొన్ని పాత్రలు నవ్విస్తే కొన్ని పాత్రలు ఏడిపిస్తాయి అలాంటిదే ఈ జీవితం

 రైతన్న వెతలు రాళ్ళు రప్పలు తీసి, దుక్కి దున్ని, మళ్ళుచేస్తి, మంచిరోజు చూసి, విత్తమెంతో పెట్టి, విత్తనాలు తెచ్చి, విత్తుకొంటి, పంట విలువ తెలసి, అలక్ష్యం చేయక, ఆలస్యం చేయక, అవని లో

నిరీక్షణ రచయిత:వి.కృష్ణవేణి ఉదయించే భానుడికిరణాలు తగలగానే పుడమి పులకరించినట్లు మండువేసవిలో తొలకరి జల్లులా కడలితీరన్న ఊహించని అలలా మేఘంనుండి చిరుజల్లు కురిచినట్లు నింగిని విడిచిన తారవోలె వేకువలేని పయనంలో వెన్నెలవలే వచ్చి మదిలో

నీకై నేను నాలోకంలో నేనుంటానప్పుడు నీ చూపు నన్ను తాకనప్పుడు.. వెన్నెల్లా నన్నల్లేయమంటే మబ్బుల్లో చంద్రుడి మల్లే… నువ్వుంటావెప్పుడు! చలిగాలిలా చుట్టేయ్యమంటే దూరం దూరం పోతావెప్పుడు! నా మది నిన్ను చేరాలంటూ తెగ

బాల్యవివాహం రచయిత్రి – అలేఖ్య రవికాంతి అందాల అపరంజి పేదింటి మాలచ్చిమి తన తొమ్మిదేండ్లకే తొంబై వరహాలకి అమ్ముడైనాది మచ్చటగా ముస్తాబై మండపాన కూర్చుంది వరుడేమో పండు ముసలి సొగసరిని చూచి మురిసి

బంధాలమాల అందమైన జీవితాన అల్లుకున్న బంధమైనా ఆశల కోరికల ఉల్లాసానికి అద్దిన బంధమైనా ఇహలోక సుఖాల కొరకు మొదలైన బంధమైనా ఈప్సితముతో కూడిన బంధమైనా ఉన్నత శిఖరాల వల్ల ఏర్పడిన బంధమైనా ఊహాలోకంలో

 వెండి వెన్నెల రచయిత: పాండురంగాచారి వడ్ల అడవి గాచిన వెన్నెల అని నిష్టూరమాడతారు దాని అందం అనుభవించని వారూ తెలియని వారూ.. అన్ని ఋతువులూ వారి ప్రేమకు చిహ్నాలని తెలియక.. అతడి మనసు