పదలహరి

                       కాటేసిన కాలం బతుకు భారం అని తెలిసినా ఎదురీతను తట్టుకుని, విధి రాసిన రాతకు కట్టుబడి, ఒంట్లో

తీరైన కాలం రచన :: మంగు క్రిష్ణకుమారి అమ్మ గడియారమా! ఆనాడు నన్ను ఏడిపించేదానివి! ‘చక చకా’ పరిగెడుతూ! ఇలా‌ నిద్ర పట్ట భయం అలా లేపేసేదానివి! నేను భయంగా గాభరాగా పరుగులు

శవం అంతరంగం రచన :: ప్రసాదరావు రామాయణం చచ్చిందాకా చంపావు కదే కరోనా! వచ్చినా తిన్నగా వెళ్లిపోతావనుకున్నా విడుదలెప్పుడో ఈ మార్చురీ బంధికానా రెండు రాత్రులు వెళ్లిపోయాయి రెండు పగల్లు కరిగిపోయాయి నా

త్రిశంకు స్వర్గం దగ్ధమైపోతూంది నా పల్లె భగ భగ భుగ భుగ మంటల్లో కాలిపోతూంది కక్షలతో కార్పణ్యాలతో ఎగదోస్తున్నారు సమిధలు పగతో పొలిటికల్ నేతలు వగతో నేల వేడిరక్తంతో తడిసి ఆ మసీదు

దేవేంద్రునికి ప్రధానమంత్రి మోడీ వేడుకోలు ఏమని కదిలావు ఈడ నుంచి ఏరి అనుమతి ఇచ్చిండ్రు నీకు చిన్నచూపు చూడలా ఈడ నిన్ను ఎందు బోతివి సరిగమలు వీడు బాలు తుంబుర నారదులు నీ

మదిలో మాట ఒంటరిగా ఉన్నా వెన్నలని చూస్తూ  అక్కడ కూడా ప్రశాంతతా లేదు  ఆ చందమామ మోములో నీ ప్రతిబింబం  ఆ చిరుగాలి నీలా నను తాకి వెళ్తుంది  మనసేమో మౌనంగా ఉంది 

అమ్మ నీ కోసమే… గుండెల్లో గాయం నా కన్నుల్లో కన్నీరు గా చేరేనే …. గొంతులోని మౌనగీతం కరిగినే ఈ క్షణం…..  చుట్టూ ఎంత మంది ఉన్నా …. నీ అనురాగపు చూపులు

నా దరి చేరవా?   నా జ్ఞాపకాలకు రూపం నీవే నా కవితలకు భావం  నీవే నా మనసుకు దగ్గర ఉంటావు  నా దరి చేరవా??  నా దరి చేరలేని దూరం అంటావు..

ఎందుకు ఈ అలజడి ఏమని చెప్పాలి, ఎలా తెలపాలి నా మది లోతుల్లో దాచిన ప్రేమను కవిత రూపంలో తెలుపనా, కానీ నేను కవిని కానే… పాట రూపంలో తెలుపనా, కోకిలను కానే..

నా పయనం నీ జ్ఞాపకాలతో మోడులా మిగిలిన నా జీవితానికి… ఆమనిగా వచ్చి వసంతాలు తెచ్చావని… కోయిలనై మధురగానం ఆలపించెను నా మది… నీ ప్రేమను అణువణువునా నింపుకున్న నా మనస్సు… చిత్రవర్ణాల