పోటీలు

నా ప్రేమ రేపల్లేలో .           అవును ఏమో,నిజం ఏమో!           ఇలకు జారిన నెలవంక ఏమో.!                  

పల్లెను మరిచిన బ్రతుకులు     “ఊళ్ళో ఏముంది పిడకలు, పూరి గుడిసెలు తప్పా. నేనైతే రానమ్మా, అరే కనీసం ఫోన్, నెట్ సిగ్నల్స్ ఉండవు. బోర్” అంటున్న కొడుకు రాకేష్ కి ఎలా

“ఊరెళ్లిపోదాం” “ఏమండీ…!” “హుమ్మ్…!” “ఏమండీ…!” “ఏంటి వసూ…?” “నేనో మాట అడుగుతాను కాదనరు కదూ…?!” అంది గోముగా అతని హృదయం పై ఉన్న వెంట్రుకలను చేతులతో లాగుతూ. “నువ్వు అడగడము నేను కాదనడమూనా…?”

*పల్లె పిలుపు*     ” సుధా! సుధా! ఎక్కడున్నావ్? ” హడావిడి పడుతున్నాడు ప్రణీత్. ” ఏమిటండీ? మొహం మతాబులా వెలిగిపోతోంది.హైక్ వచ్చిందా? బోనస్సా?” భర్త సంతోషం చూసి మురిసిపోతూ అడిగింది సుధ.

సరైన నిర్ణయం          రెండుచేతులకు నాలుగువేళ్లకు నాలుగేసి ఉంగరాలు, మణికట్టుకి లావుపాటి మండగొలుసు, మెడలో లావుపాటి చైన్, చేతికి అలంకారం గా ఆనాటి పుస్తకంలా, ఈ కాలం లేటెస్ట్

పల్లెటూర్లే దేశానికి పట్టుకొమ్మలు హాస్పటల్ నుంచి వచ్చిన నన్ను చూసిన మా ఆవిడ, రిపోర్ట్స్ అందుకొని తాగడానికి మంచి నీళ్ళు ఇచ్చి “ఏమన్నారండి డాక్టర్ గారు? పాపకి అంతా బాగుంది అన్నారా?” అని

పల్లే నా ఊపిరి        నానా జానూ.., పింకీ..,మనమూ అమ్మమ్మ వాల్ల ఊరు వెలుతున్నామోచ్!! అంది నవ్వుతూ తల్లి రేఖ.ఆ మాట వినగానే ఇద్దరు పిల్లలు పరుగు పరుగున వచ్చి 

అసలైన ఆనందం “ఏవండీ ఎందుకు మీలో మీరే బాధ పడతారు. మిమ్మల్ని ఒకరినే జాబ్ లోంచి నుంచి తీసే లేదుగా ప్రస్తుతం ఉన్న పరిస్థితుల దృష్ట్యా చాలా మంది ఉద్యోగులు కాస్త నిరుద్యోగుల

మనసున్న మనుషులు     వనజ ఆందోళనగా  తన స్నేహితులు అందరికీ ఫోన్  చేస్తోంది అర్థరాత్రి సమయం కావడంతో ఎవరు స్పందించడం లేదు. పోనీ ఇరుగు పొరుగు వారిని సహయం అడుగుదామ అంటే,

మట్టి వాసన రాత్రి డిన్నర్ టేబల్ దగ్గర కూచొని ఉన్నారు, జ్యోతిర్మయీ, భర్త రామశంకరం, కొడుకు ప్రకాష్, కోడలు సింధూర. కవల పిల్లలు అక్షర, ఆశ్రిత్ లు తినేసి  బెడ్ రూమ్‌లో నిద్రపోతున్నారు.